Out of office

Wanneer heb je nu vakantie, Wen?”, appt vriend X. me. “We kunnen wel samen weg gaan, ik ben ook vrij”. Het is een lief berichtje. We kennen elkaar al jaren en tóch vindt hij het blijkbaar nog steeds leuk in mijn gezelschap. We kunnen gemakkelijk en op laagdrempelige wijze met elkaar sparren, nu we elkaars situatie uit eigen ervaring herkennen. We spreken een datum af om te brainstormen en -als het lukt en we worden het eens- spijkers met koppen te slaan.

Lees “Out of office” verder
Share Button

De zwakste schakel

Als wij het virus nu niet in de tang houden”, zegt Koning Metafoor tijdens de persconferentie op dinsdag: “dan houdt het virus ons straks in de houdgreep”.
Ik zit op het hoekje van de salontafel en luister naar wat Rutte en De Jonge ons te vertellen hebben. Doventolk Irma is blijkbaar permanent vervangen door twee collega’s. Misschien werd de roem haar te veel of is ze zwaar beledigd, nu de grootste zeesluis ter wereld naar haar vernoemd dreigt te worden. Zo corpulent is Irma tenslotte helemaal niet! Je zou voor minder de positie achter Hugo weigeren.

Lees “De zwakste schakel” verder
Share Button

Gastcolumn van Iris: coronakilo’s

De zomervakantie werd er één van inventief zijn, snel schakelen en elkaars gezelschap zoeken, nu enkele geplande reizen in rook opgingen. Dat leverde gezelligheid, gezamenlijkheid en geregeld goede gesprekken op.

Eén van die gesprekken bracht ons naar gedeeld “familieleed”, namelijk onze lichaamsbouw. Een vaak terugkerend gespreksonderwerp, waarover evenzoveel familiegrapjes in omloop zijn. “Als je ons later opgraaft, in tijden van hitte en schaarste, kun je toch nog BBQ-en en van onze botten kun je gereedschap maken”, “als een pijler van de Oosterscheldekering het begeeft, heb je altijd mij nog”, “als ik die bloemetjesjurk aan heb, denken mensen dat je achter dat gordijn kunt douchen”, “ik was een olifantje in wording, maar ergens halverwege mijn wordingsproces werd de maker afgeleid”, “toen ik bij de kassa stond, was het lichaam van Doutzen niet meer te bestellen”, “als je om mij heen wilt, zul je een week vakantie moeten nemen”, het is maar een greep uit de zelfspot, waarmee we onszelf omhullen en beschermen.

Lees “Gastcolumn van Iris: coronakilo’s” verder
Share Button

Wie ben ik?

Na alle corona-stress op het werk, de relatiestress met de daarop volgende talloze slapeloze nachten én het hoge aantal werkuren van de afgelopen maanden, besluit ik een weekje vrij te nemen. Het duurt nog lang voordat het september is en mijn vakantieplannen staan überhaupt op losse schroeven, dus ik neem een voorschot. De week start met een eerder gepland weekeind met mijn zus. Voorheen bezochten we jaarlijks dynamische grote steden en pittoreske Franse kasteeltjes, maar nu komen we niet verder dan de Veluwe. Uit eigen belang boek ik zelf een accommodatie voor ons tweeën; zo primitief en verantwoord als zij het voorstelt, wil ik het liever niet. Zonder wifi, een douche met warm water, een koelkast, muziek en een fatsoenlijke zithoek met tv vind ik het lastig een vakantiegevoel op te roepen. Prinses op de erwt.

Lees “Wie ben ik?” verder
Share Button

Vacuüm

Kijk eens wat ik in mijn tuin heb geteeld, mam”, appt zoon 2. Hij stuurt een foto mee van een weelderige bos verse munt. “Kom je straks een zakje halen als je uit je werk komt?”. De schat. Ik stuur een duimpje terug. Het moet niet gekker worden! Jarenlang werd ik beschimpt vanwege mijn manier van takkenthee drinken en naar de natuur kijken, tegenwoordig plant hij zelf munt en komen er foto’s voorbij van adembenemende zonsondergangen en diverse andere natuurverschijnselen, in de ruimste zin des woords.

Lees “Vacuüm” verder
Share Button

Grootheidswaanzin

Ik kijk op mijn computerscherm, waar “gate gesloten” onder mijn handen verandert in: “vertrokken”. Zoon 1 is op weg naar Kroatië voor een weekje vakantie. Er staat een stevige wind en hij heeft gauw last van wagenziekte, dus ik hoop maar dat hij geen knoflook heeft gegeten vandaag nu hij de hele reis met een mondkapje op in het vliegtuig moet zitten.

Lees “Grootheidswaanzin” verder
Share Button

Hugo

Sinds ik alleen woon, ben ik chef afstandsbediening. Ik heb overigens op heel veel fronten interne promotie gemaakt, want ik ben nu ook de baas van de sofa, de toiletrol, de voorraadkast, de muziekinstallatie, de wasmand en de auto. En zoals het hoort bij een promotie, ik houd meer geld over nu mijn huishouden gehalveerd is. Win-win.

In de late avond nestel ik mezelf met een braaf kopje thee op de sofa voor de televisie en kom ik min of meer bij toeval uit bij op1, waar Diederik Gommers, Martine de Vries (medisch ethicus) en Emiel Roemer (burgemeester van Heerlen) aan de tafel hebben plaatsgenomen.

Lees “Hugo” verder
Share Button

Uitzwaaien

Mam”, appt hij me tijdens mijn werk: “ik heb een kamer gevonden!”. Ik weet dat hij al een tijdje zoekt naar woonruimte in de binnenstad, nu hij in Duitsland werd weggestuurd vanwege het Covid-virus. Hij is niet voor één gat te vangen, mijn lawaaipapegaai.

De tijd verstrijkt en de plannen nemen serieuze vormen aan. Het huis wordt toegekend en zijn vrienden en hij maken afspraken over de indeling, de benodigdheden, de verdeling van spullen en de te bouwen feestjes. Ik kijk het van de zijlijn aan. Als ik me laat verleiden tot enige goedbedoelde bemoeienis, krijg ik direct een reprimande.

Lees “Uitzwaaien” verder
Share Button

De Baksteen van de samenleving

Aan de tafel zitten diverse gasten. Suzanne Kröger van Groen Links. Pete Hoekstra, Anita Witzier, Anna Gimbrère en Benno Baksteen. We kijken naar op1.

Met Pete Hoekstra zal worden gesproken over de excessieve protesten in Amerika, ontstaan na de gruwelijke dood van George Floyd als gevolg van buitensporig geweld door inmiddels op non-actief gestelde politieagenten. Dit soort incidenten is in Amerika nog steeds aan de orde van de dag. Pete maakt zich zorgen en terecht. Er blijft een categorie mensen die vindt dat er verschil gemaakt kan worden op basis van huidskleur, geloof, uiterlijk of andere kenmerken. En deze groep is nog steeds groter dan ons lief is.

Lees “De Baksteen van de samenleving” verder
Share Button

Scheiden

Wanneer koop je nou eens een fatsoenlijke afvalemmer”, klaagt hij die mijn huis maar oncomfortabel vindt. Hij kijkt met afgrijzen naar het plastic afvaltasje dat aan het handvat van mijn aanrechtkastje hangt. Ik glimlach slechts. Het stoorde me eigenlijk nooit zo, zo’n tasje, maar hij vindt het van de ratten besnuffeld en potsierlijk. Sinds hij zijn aversie uitsprak valt mijn oog er ook wel eens op en begin ik van de weeromstuit te vinden dat hij gelijk heeft. Er blijven soms afvalresten aan de hengsels kleven en dan zitten die ook weer aan je handen als je het zakje in de kliko gaat gooien. En in mijn geval zitten die restanten dan daarna weer aan mijn kleren. Hoe het ooit begon? De zakjes waren sneller vol dan een hele afvalemmer, ik gooide ieder vol zakje direct weg en voorkwam daarmee een riekende pedaalemmer. Maar ja…..dat is inmiddels een achterhaald principe. Het dateert uit de tijd dat de nota’s van de afvalstoffenheffing en de stort nog niet mijn halve vakantiegeld in beslag namen. Lang geleden, dus.

Lees “Scheiden” verder
Share Button