Perestrojka!

We hebben er lang naar uit gekeken, hij en ik, de dagen en de uren afgeteld, de nodige voorbereidingen getroffen, zomerkleding gekocht, grote potten zonnebrandcrème aangeschaft, muzieklijsten opgeslagen, we zijn er klaar voor. Althans: ik…………en hij bijna.

Lees “Perestrojka!” verder
Share Button

Het meisje met de eierstokjes

Mam”, zegt mijn oudste: “wanneer ga je nu eens naar de huisarts?”. Goede vraag. Ik verkeer in de bijzonder gelukkige omstandigheid dat ik er zelden hoef te zijn en in de ongelukkige omstandigheid dat -wanneer ik er een keer wél zou moeten zijn- er geen mogelijkheid is voor een consult in dezelfde week, waardoor de behoefte aan een face-to-face-contact met mijn huisarts vanzelf tot het minimum daalt.

Lees “Het meisje met de eierstokjes” verder
Share Button

Hoofdsponsor

Een jaar of zes geleden schreef ik in een persoonlijk naslagwerkje, dat ik de vlag buiten gehangen had omdat mijn puberzoon ineens zelf zijn bed bleek te kunnen verschonen, zijn kamer bleek te kunnen opruimen en zijn persoonlijke hygiëne serieus bleek te kunnen nemen, nu er vrouwelijk schoon in aantocht was. Eureka! De liefde doet verrassende dingen met een mens!

Lees “Hoofdsponsor” verder
Share Button

Bloederliefde

Zondagmorgen. De zon schijnt door de kieren van het slaapkamergordijn. Ik ben al een tijdje wakker, hij ligt nog diep te slapen. Ik denk na over de gebeurtenissen van afgelopen week. De schietpartij in Utrecht, die door de media millimeter voor millimeter werd uitgemeten. De verkiezingen voor de Provinciale Staten, die wellicht daardoor niet heel verrassend afliepen.

Lees “Bloederliefde” verder
Share Button

Ode aan Joris

Het is nog midden in de nacht als ik wakker schrik in de veronderstelling dat het al ochtend is. Klaarwakker ben ik. Zoon 2 komt thuis van het stappen. Hij heeft zijn schoenen nog aan als hij de trap op loopt en doet zijn slaapkamerdeur nét te hard dicht. Nog geen uur later komt zoon 3 thuis. Ik sla mijn benen over de rand van mijn bed en ga poolshoogte nemen.

Lees “Ode aan Joris” verder
Share Button

Folklore

Het regent pijpenstelen als ik mijn auto voor de deur van haar appartementencomplex parkeer. Ze staat al achter de voordeur te wachten, ons kleine moedertje. Een paar weken geleden stelde ze ons de vraag om met haar mee naar de bank te gaan en wat zakelijke dingen te “regelen”. Niet dat het op korte termijn te verwachten is, maar ook zij zal een keer haar zelfstandigheid inleveren of uit de tijd zijn en dan is het toch handig dat wij haar zaken kunnen afhandelen.

Lees “Folklore” verder
Share Button

Silent holiday

Waar zullen we heen gaan?” vraagt hij me, op een winterse zondagmiddag, als we het ontbijt hebben opgeruimd en aan zijn grote houten tafel zitten met een dampende kop thee. We hebben zojuist besloten dat een korte vakantie samen fijn zou zijn en hebben de agenda’s erbij gepakt. Tussen verplichtingen op het werk, verjaardagen, verhuizingen en een belangrijk familiebezoek door vinden we één weekje waarin we beiden vrij kunnen nemen.

Lees “Silent holiday” verder
Share Button

Tweede helft

Ze zit tegenover me in een kobaltblauwe, stoffen stoel. Haar woonkamer is klein, vol en kleurrijk. Er staat een geurkaarsje op tafel waarvan ik niet kan ruiken welke geur het afgeeft. Mijn stem doet het ook niet. “De aftakeling is begonnen”, fluister ik en ik snuit mijn neus. Ze lacht. Ik zie de rimpels onder haar donkerblauwe ogen.

Lees “Tweede helft” verder
Share Button

Indiaas onderonsje

Het laatste weekeind van de restaurantactie van de Appie is begonnen. In mijn tas zit nog een volle spaarkaart. Hoewel we naarstig ons best doen om kilo’s te verliezen, brandt de bon toch een beetje in mijn tas. “Zullen we zaterdag ergens gaan eten?” stel ik hem voor. Hij laat zich verdacht gemakkelijk overhalen. We googelen wat, vinden een Indiaas restaurant in een nabij gelegen stad en reserveren digitaal.

Lees “Indiaas onderonsje” verder
Share Button

Dikke vinger!

Hij zit tegenover me aan een tafeltje. We drinken rode wijn en genieten van heerlijk eten in een ontspannen sfeer. Hij vertelt, over zijn werk. Over vorige werkgevers en de mogelijkheden die hij nu krijgt. Hij reist veel en vindt dat erg leuk. “Ik wil graag dat je eens met me mee gaat”, zegt hij terwijl hij mijn handen vastpakt. Een paar jaar geleden zou ik daarvan zijn geschrokken en wellicht direct zijn gevlucht naar mijn veilige casa, nu betrap ik mezelf op een hoera-momentje. Hij brengt me nieuwe energie en ik merk dat mijn blik verruimt. Dat werd wel eens tijd.

Lees “Dikke vinger!” verder
Share Button