De Baksteen van de samenleving

Aan de tafel zitten diverse gasten. Suzanne Kröger van Groen Links. Pete Hoekstra, Anita Witzier, Anna Gimbrère en Benno Baksteen. We kijken naar op1.

Met Pete Hoekstra zal worden gesproken over de excessieve protesten in Amerika, ontstaan na de gruwelijke dood van George Floyd als gevolg van buitensporig geweld door inmiddels op non-actief gestelde politieagenten. Dit soort incidenten is in Amerika nog steeds aan de orde van de dag. Pete maakt zich zorgen en terecht. Er blijft een categorie mensen die vindt dat er verschil gemaakt kan worden op basis van huidskleur, geloof, uiterlijk of andere kenmerken. En deze groep is nog steeds groter dan ons lief is.

Lees “De Baksteen van de samenleving” verder
Share Button

Scheiden

Wanneer koop je nou eens een fatsoenlijke afvalemmer”, klaagt hij die mijn huis maar oncomfortabel vindt. Hij kijkt met afgrijzen naar het plastic afvaltasje dat aan het handvat van mijn aanrechtkastje hangt. Ik glimlach slechts. Het stoorde me eigenlijk nooit zo, zo’n tasje, maar hij vindt het van de ratten besnuffeld en potsierlijk. Sinds hij zijn aversie uitsprak valt mijn oog er ook wel eens op en begin ik van de weeromstuit te vinden dat hij gelijk heeft. Er blijven soms afvalresten aan de hengsels kleven en dan zitten die ook weer aan je handen als je het zakje in de kliko gaat gooien. En in mijn geval zitten die restanten dan daarna weer aan mijn kleren. Hoe het ooit begon? De zakjes waren sneller vol dan een hele afvalemmer, ik gooide ieder vol zakje direct weg en voorkwam daarmee een riekende pedaalemmer. Maar ja…..dat is inmiddels een achterhaald principe. Het dateert uit de tijd dat de nota’s van de afvalstoffenheffing en de stort nog niet mijn halve vakantiegeld in beslag namen. Lang geleden, dus.

Lees “Scheiden” verder
Share Button

Mee-eter

De beperkingen, ons opgelegd vanwege de niet nader te benoemen pandemie, beginnen bij mijn huisgenoot en mij irritatie op te roepen. We zijn veel thuis, cirkelen om elkaar heen en maken weinig bijzonders mee. Zijn exchange in Duitsland werd een aantal maanden geleden abrupt afgebroken, hij kwam thuis om de ophokplicht te ondergaan in ons huis met drie verdiepingen en een tuin. Eerst was daar de teleurstelling, later kwamen de berusting en de verveling en deze maken nu met regelmaat plaats voor korte lontjes. We knappen er niet van op.

Lees “Mee-eter” verder
Share Button

Schijn-h/veiligheid

Als ik voor de derde keer in één week een truitje moet strijken omdat mijn kledingkast niet in een grote hoeveelheid passende zomerkleding voorziet, besluit ik op mijn vrije dag de stad even in te wandelen. Zoon 2 heeft een tentamen via Zoom en heeft mij dringend verzocht de woonkamer tijdens deze anderhalf uur te verlaten. Op zijn slaapkamer hapert de wifi nog meer dan in de woonkamer, dus ik aanvaard zijn verzoek zonder morren. Ik ben al weken niet meer naar de stad geweest, het moet er maar weer eens van komen.

Lees “Schijn-h/veiligheid” verder
Share Button

Wonderijs

De sterfdag van mijn vader is net voorbij, het is zes jaar geleden dat hij zijn laatste adem uitblies. De tijd vliegt. Op de dag zelf bel ik met mijn zus en mijn moeder, niet persé omdat ik gevoelsmatig aan die dag vast zit, maar meer omdat ik weet dat de datum vooral voor mijn moeder belangrijk is. Voor mij is hij op onvoorziene momenten in mijn gedachten, bij het horen van muziek, bij het zien van een mooie vlinder of bij het lezen van originele woordspelingen. Hij was er dol op en leerde ons al jong om letters om te draaien, klemtonen onlogisch te leggen en woorden in verkeerde contexten te gebruiken. We maakten er een familiesport van.

Lees “Wonderijs” verder
Share Button

Vrijheid

Het is zondagmiddag als ik aan de hand van mijn lief door de polder stap. We hebben behoefte aan buitenlucht en beweging en zoeken daarvoor zo mogelijk rustige wandelpaden uit. We volgen het beleid van het RIVM om het virus waar mogelijk in te dammen. We voelen ons fit en vitaal en willen dat graag blijven.

Lees “Vrijheid” verder
Share Button

Coro-nabeschouwing

Het is woensdagmorgen vroeg, als de zon door de kieren van mijn slaapkamergordijnen schijnt, ik mij klaar maak voor de dag en de deur open zwiep. Een staalblauwe lucht, de vogels fluiten, de geur van koffie heeft zich door de gang verspreid. Ik voel me fit, sterk, daadkrachtig en onrustig.

Lees “Coro-nabeschouwing” verder
Share Button

Internationale vrouwendag

Een waterig zonnetje schijnt als we de wandelschoenen aantrekken en naar buiten stappen. De eerder door het slechte weer afgelaste carnavalsoptocht vindt vandaag alsnog plaats. Niet dat ik iets met carnaval heb, maar soms moet je gewoon iets voor een ander doen. Nu dus. De dochter en schoonzoon van de verkering leggen hun ziel en zaligheid in het bouwen van een optocht-waardige wagen. Kleine moeite om te gaan kijken en bovendien leuk om te zien waar alle tijd en moeite toe geleid heeft.

Lees “Internationale vrouwendag” verder
Share Button

Transgrenzeloos

Jaren geleden, toen ik nog in het datingcircuit zat, maakte ik digitaal kennis met een zeer communicatief vaardige man. We schreven, we appten, we belden en de afspraak volgde. Hij bleek een knappe maar fragiele persoon te zijn en mijn Fingerspitzengefühl werkte feilloos. Terwijl we een grote wandeling maakten door het bos, praatte hij de uren aan elkaar en kwam de aap uit de mouw. Hij was geboren als vrouw, getrouwd en weer gescheiden van een man in de veronderstelling lesbisch te zijn. Hij was inmiddels gebrouilleerd met de moeder van zijn via een donor gekregen jonge zoon.

Lees “Transgrenzeloos” verder
Share Button

Go, Pia!

Het is zondag en de regen klettert tegen de ramen. Binnen is het warm en gezellig. We rommelen wat in huis, de radio staat aan en brengt ons het laatste nieuws.

Het Coronavirus is -na het vuurwerkgedoe en de stikstofperikelen- ons nieuwe speerpunt. Wij mensen gedijen blijkbaar goed bij opgeklopte onderwerpen die door de media zodanig prominent voor het voetlicht worden gebracht dat we het nergens anders meer over kunnen hebben.

Lees “Go, Pia!” verder
Share Button