(Bomb-)Arie

Het is stipt zeven uur in de avond als Rutte en De Jonge achter de katheders plaatsnemen. “Hoewel de cijfers het eigenlijk niet toelaten”, zegt Rutte: “gaan we toch enkele versoepelingen doorvoeren. En dat is heel spannend, ook voor ons”. Ik luister geboeid. Op het hoofd van Mark Rutte groeit een soort mangrove, een van links naar rechts met gel en grof geweld bij elkaar geperste gigantische hoeveelheid dik haar. Het model lijkt me logisch, de zijwind komt in zijn geval veelal van links, waar Koning Metafoor instemmend staat te knikken en wild met zijn neusvleugels klappert.

Lees “(Bomb-)Arie” verder
Share Button

De moed in de schoenen

Net als ieder ander heb ik de afgelopen maanden in het klein geleefd. Vooral in en om huis, met als enige uitje de dagelijkse gang naar het werk. En dat was fijn, want daar voorzagen mijn collega’s en ik het nieuws en de actuele programma’s van commentaar en daar gebeurde tenminste nog wat, ook al was het niet altijd per definitie iets leuks.

Over de wijze waarop je in het leven staat, het loslaten van dingen waar je geen invloed op kunt uitoefenen, het incasseren van opgelopen averij en het hervinden van jezelf heb ik in het afgelopen jaar regelmatig van gedachten gewisseld met vrienden en met professionals. Het heeft me heel veel goede inzichten gebracht.

Lees “De moed in de schoenen” verder
Share Button

Leeg

Mam, kun je zaterdag?”, vraagt zoon 2 me via de app. Hoewel ik weinig spectaculairs meemaak de laatste maanden, staat mijn kalender nog behoorlijk vol, dus ik verzeker me ervan dat ik geen dubbelplanning maak. “Dan komen X en ik met een kar om je spullen naar de stort te brengen”. Niet alleen de schuur, maar ook de gang staat tot de nok vol en er staan inmiddels twee banken onder een zeil in de achtertuin. Ik kan al tijden niet meer bij mijn gereedschap en mijn bloemenvazen.

Lees “Leeg” verder
Share Button

Bodemloos

Vlak voor de kerstdagen werd mijn nieuwe bank geleverd. Met kleurrijke kussens erop en een setje moderne salontafels ervoor onderging mijn zithoek een fraaie metamorfose. Al gauw bleek de bank comfortabel genoeg om er hele tv-series op te liggen verslinden. Netflix heeft een aantal zeer verslavende in haar repertoire, waarvan ik dientengevolge de ene na de andere aflevering consumeer. Steeds vind ik dat ik nog wel één aflevering mag kijken, waardoor de nachten te kort zijn en de wallen onder mijn ogen te groot. Met dank aan de tipgevers!

Lees “Bodemloos” verder
Share Button

Winterslaap

Met veel plezier kijk ik iedere week naar de theaterschow van Van der Laan en Woe, die: “wat ging er allemaal niet door deze week” als terugkerend thema hanteren. Op die gele post-it briefjes ziet het er indrukwekkend uit. Wat een raar jaar was 2020, voor ons allemaal.

Het venijn zit nu voor veel mensen alsnog in de staart. Mark Rutte sprak ons zojuist vermanend toe, waarbij een handjevol droeftoeters zich buiten bij het torentje had geposteerd om gedurende de hele speech van twintig minuten ongegeneerd hinderlijke ruis te veroorzaken. Ik zeg: oppakken en vrijwilligerswerk laten doen op een cohortafdeling, maar dat terzijde.

Op mijn werk werden dit voorjaar talloze behandelingen noodgedwongen afgebeld, waardoor lange wachtlijsten ontstonden. Het onbegrip en ongeduld van patiënten rees de pan uit vanaf het moment dat de wereld weer voor de helft open ging. Voor het eerst werd ik grof uitgescholden vanwege de wachttijd en werd ik hiervoor in persoon verantwoordelijk gehouden door iemand die de wanhoop nabij was. Ik stond iemand te woord die niet alleen zijn gezondheid, maar dientengevolge ook zijn baan, zijn huis en zijn leven kwijt was geraakt en mij luid snikkend om hulp smeekte, waardoor ik in de avond met een schurend geweten thuis voor de kachel zat.

Lees “Winterslaap” verder
Share Button

Schoon schip

Nadat de kinderen en hun aanhang dit jaar massaal het huis verlieten en de Covid-beperkingen ook aan mij niet voorbij gingen, begon ik met gepaste tegenzin aan het voltooien van de klus waarmee ik een jaar geleden gestart was. Het opruimen en opschonen van de hut. En zoals dat gaat, als je eenmaal begint komt er geen einde meer aan, want steeds ontdek je een nieuwe klus die gedaan moet worden. Ik zit mezelf achter mijn vodden om op iedere vrije dag minimaal één werkje te doen.

Lees “Schoon schip” verder
Share Button

Omdenken

Ga maar een tijd in de luwte”, adviseert hij die er verstand van heeft. “Het is de enige manier om los te laten en verder te gaan zonder al die ballast”. Ik luister en knik. Hij heeft gelijk, denk ik. Om een wond te laten helen, moet je ervan af blijven. Dat ga ik doen.

Vanuit het heerlijke strandhuisje van vrienden, waarin ik mag verblijven, maak ik lange wandelingen door de duinen en het mulle zand. Als je in je eentje wandelt, leg je heel gemakkelijk contact. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen, je wordt vanzelf aangesproken. Soms een beetje te dikwijls, dus ik doseer. Wanneer ik in een zandstorm langs de vloedlijn wandel, haast in mijn eentje op het immens grote strand, kom ik plots iemand tegen die vijf straten bij mij vandaan woont. We praten een tijdje. Ze is om dezelfde reden aan het strand als ik: loslaten van dingen die je verdrietig maken en je zware gedachten om zien te buigen naar positieve. Bij gebrek aan mogelijkheden om samen een bakje koffie te drinken laten we ons midden op het strand doornat regenen en nemen we na een half uur vrolijk afscheid van elkaar, nadat we elkaar moed hebben ingesproken bij het klaren van onze klus. Grappig, zoals dingen soms lopen. Toeval bestaat (niet?).

Lees “Omdenken” verder
Share Button

Zand in de bilnaad

Het is maandagmorgen, mijn eerste nazomer vakantie-ochtend van 2020 en de weersvoorspellingen zijn extreem goed voor de maand september. Ik heb met mezelf afspraken gemaakt over de manier waarop ik deze vakantie kan invullen, nu alles ineens zo ongewenst anders is. Ik heb een schop onder mijn kont nodig en die ga ik mezelf meteen vandaag geven, het kan maar gebeurd zijn.

Ik pak mijn spullen bij elkaar en rijd naar het strand. Althans, dat is de bedoeling. Meer mensen kwamen op dat idee -op een maandag halverwege september, wordt er nog gewerkt tegenwoordig?- dus we staan post-covid weer gezellig in de rij met onze rijdende blikken. Gelukkig heb ik geen haast, wél airco, muziek, héél veel gedachten, water en eierkoeken, dus het zal mijn tijd wel duren.

Lees “Zand in de bilnaad” verder
Share Button

Verhalenvertellers gezocht

Mijn tweede blogboekje begint vorm te krijgen. Daar ben ik heel blij mee!

Ik zou nog wel een paar verrassende verhalen kunnen gebruiken. Wie kan/wil me helpen?

Wat ik zoek is heel divers: het kan bijvoorbeeld gaan over een keerpunt in je leven, een traumatische of juist fantastische gebeurtenis, een verlangen, een overwinning, een gevecht, een teleurstelling, een promotie, een carrièreswitch, een depressie, een inzicht, een feest, een dilemma, een geboorte, een mooie ontmoeting, een confrontatie, of over iets héél anders: het mag vanuit diverse invalshoeken benaderd worden en je bent uiteraard vrij om te vertellen.

Als je me wilt helpen, dan luister ik en maak ik er een anonieme blog van, die over een tijdje in mijn boekje geplaatst zal worden.

Ben je of ken je iemand die me wil helpen? Neem dan even contact met me op via social media, mail, app of irl: spreek me gerust aan in de wandelgangen!

Als je wilt, kun je de tekst lezen en goedkeuren voordat ik deze publiceer en ik verzeker je dat je verhaal bij mij in veilige handen is.

Ik kijk naar jullie uit! Graag tot binnenkort!

Share Button

Pasta-pestorups

Ik kom donderdag naar huis hoor”, zegt zoon 1. Hij zit al een half jaar lang te werken in zijn kleine studentenkamer, dus hij grijpt iedere gelegenheid aan om eruit te kunnen. “Prima”, antwoord ik: “maar ik heb nog vakantie, dus ik doe waar ik zin in heb en weet niet hoe mijn dagen eruit zien. En trouwens, ik doe aan de lijn, dus ik heb even niets lekkers in huis, daar moet je dan zelf voor zorgen”. Ik krijg een duimpje terug.

Lees “Pasta-pestorups” verder
Share Button