Zand in de bilnaad

Het is maandagmorgen, mijn eerste nazomer vakantie-ochtend van 2020 en de weersvoorspellingen zijn extreem goed voor de maand september. Ik heb met mezelf afspraken gemaakt over de manier waarop ik deze vakantie kan invullen, nu alles ineens zo ongewenst anders is. Ik heb een schop onder mijn kont nodig en die ga ik mezelf meteen vandaag geven, het kan maar gebeurd zijn.

Ik pak mijn spullen bij elkaar en rijd naar het strand. Althans, dat is de bedoeling. Meer mensen kwamen op dat idee -op een maandag halverwege september, wordt er nog gewerkt tegenwoordig?- dus we staan post-covid weer gezellig in de rij met onze rijdende blikken. Gelukkig heb ik geen haast, wél airco, muziek, héél veel gedachten, water en eierkoeken, dus het zal mijn tijd wel duren.

Lees “Zand in de bilnaad” verder
Share Button

Verhalenvertellers gezocht

Mijn tweede blogboekje begint vorm te krijgen. Daar ben ik heel blij mee!

Ik zou nog wel een paar verrassende verhalen kunnen gebruiken. Wie kan/wil me helpen?

Wat ik zoek is heel divers: het kan bijvoorbeeld gaan over een keerpunt in je leven, een traumatische of juist fantastische gebeurtenis, een verlangen, een overwinning, een gevecht, een teleurstelling, een promotie, een carrièreswitch, een depressie, een inzicht, een feest, een dilemma, een geboorte, een mooie ontmoeting, een confrontatie, of over iets héél anders: het mag vanuit diverse invalshoeken benaderd worden en je bent uiteraard vrij om te vertellen.

Als je me wilt helpen, dan luister ik en maak ik er een anonieme blog van, die over een tijdje in mijn boekje geplaatst zal worden.

Ben je of ken je iemand die me wil helpen? Neem dan even contact met me op via social media, mail, app of irl: spreek me gerust aan in de wandelgangen!

Als je wilt, kun je de tekst lezen en goedkeuren voordat ik deze publiceer en ik verzeker je dat je verhaal bij mij in veilige handen is.

Ik kijk naar jullie uit! Graag tot binnenkort!

Share Button

Pasta-pestorups

Ik kom donderdag naar huis hoor”, zegt zoon 1. Hij zit al een half jaar lang te werken in zijn kleine studentenkamer, dus hij grijpt iedere gelegenheid aan om eruit te kunnen. “Prima”, antwoord ik: “maar ik heb nog vakantie, dus ik doe waar ik zin in heb en weet niet hoe mijn dagen eruit zien. En trouwens, ik doe aan de lijn, dus ik heb even niets lekkers in huis, daar moet je dan zelf voor zorgen”. Ik krijg een duimpje terug.

Lees “Pasta-pestorups” verder
Share Button

Out of office

Wanneer heb je nu vakantie, Wen?”, appt vriend X. me. “We kunnen wel samen weg gaan, ik ben ook vrij”. Het is een lief berichtje. We kennen elkaar al jaren en tóch vindt hij het blijkbaar nog steeds leuk in mijn gezelschap. We kunnen gemakkelijk en op laagdrempelige wijze met elkaar sparren, nu we elkaars situatie uit eigen ervaring herkennen. We spreken een datum af om te brainstormen en -als het lukt en we worden het eens- spijkers met koppen te slaan.

Lees “Out of office” verder
Share Button

De zwakste schakel

Als wij het virus nu niet in de tang houden”, zegt Koning Metafoor tijdens de persconferentie op dinsdag: “dan houdt het virus ons straks in de houdgreep”.
Ik zit op het hoekje van de salontafel en luister naar wat Rutte en De Jonge ons te vertellen hebben. Doventolk Irma is blijkbaar permanent vervangen door twee collega’s. Misschien werd de roem haar te veel of is ze zwaar beledigd, nu de grootste zeesluis ter wereld naar haar vernoemd dreigt te worden. Zo corpulent is Irma tenslotte helemaal niet! Je zou voor minder de positie achter Hugo weigeren.

Lees “De zwakste schakel” verder
Share Button

Gastcolumn van Iris: coronakilo’s

De zomervakantie werd er één van inventief zijn, snel schakelen en elkaars gezelschap zoeken, nu enkele geplande reizen in rook opgingen. Dat leverde gezelligheid, gezamenlijkheid en geregeld goede gesprekken op.

Eén van die gesprekken bracht ons naar gedeeld “familieleed”, namelijk onze lichaamsbouw. Een vaak terugkerend gespreksonderwerp, waarover evenzoveel familiegrapjes in omloop zijn. “Als je ons later opgraaft, in tijden van hitte en schaarste, kun je toch nog BBQ-en en van onze botten kun je gereedschap maken”, “als een pijler van de Oosterscheldekering het begeeft, heb je altijd mij nog”, “als ik die bloemetjesjurk aan heb, denken mensen dat je achter dat gordijn kunt douchen”, “ik was een olifantje in wording, maar ergens halverwege mijn wordingsproces werd de maker afgeleid”, “toen ik bij de kassa stond, was het lichaam van Doutzen niet meer te bestellen”, “als je om mij heen wilt, zul je een week vakantie moeten nemen”, het is maar een greep uit de zelfspot, waarmee we onszelf omhullen en beschermen.

Lees “Gastcolumn van Iris: coronakilo’s” verder
Share Button

Wie ben ik?

Na alle corona-stress op het werk, de relatiestress met de daarop volgende talloze slapeloze nachten én het hoge aantal werkuren van de afgelopen maanden, besluit ik een weekje vrij te nemen. Het duurt nog lang voordat het september is en mijn vakantieplannen staan überhaupt op losse schroeven, dus ik neem een voorschot. De week start met een eerder gepland weekeind met mijn zus. Voorheen bezochten we jaarlijks dynamische grote steden en pittoreske Franse kasteeltjes, maar nu komen we niet verder dan de Veluwe. Uit eigen belang boek ik zelf een accommodatie voor ons tweeën; zo primitief en verantwoord als zij het voorstelt, wil ik het liever niet. Zonder wifi, een douche met warm water, een koelkast, muziek en een fatsoenlijke zithoek met tv vind ik het lastig een vakantiegevoel op te roepen. Prinses op de erwt.

Lees “Wie ben ik?” verder
Share Button

Vacuüm

Kijk eens wat ik in mijn tuin heb geteeld, mam”, appt zoon 2. Hij stuurt een foto mee van een weelderige bos verse munt. “Kom je straks een zakje halen als je uit je werk komt?”. De schat. Ik stuur een duimpje terug. Het moet niet gekker worden! Jarenlang werd ik beschimpt vanwege mijn manier van takkenthee drinken en naar de natuur kijken, tegenwoordig plant hij zelf munt en komen er foto’s voorbij van adembenemende zonsondergangen en diverse andere natuurverschijnselen, in de ruimste zin des woords.

Lees “Vacuüm” verder
Share Button

Luchtkasteel

Het is stil in huis. De zon gaat onder en kleurt mijn achtertuin prachtig oranje. Er komen bundels licht door de takken van de enige boom, die midden in de tuin schaduw en sfeer brengt. Ik heb mijn knieën onder mijn lijf getrokken en heb de kaarsjes op de tafel aangestoken. In dit huis woon ik al zo lang, het is mijn steun en toeverlaat, mijn basis. Honderden mensen zijn er binnen geweest, lief en leed is er gedeeld, er is altijd een lach, er is muziek, er is eten, het is een veilige haven. Iedereen voelt zich er thuis, behalve hij. De enorme berg vol gesnoten zakdoeken naast me verraadt mijn gemoedstoestand.

Lees “Luchtkasteel” verder
Share Button

Grootheidswaanzin

Ik kijk op mijn computerscherm, waar “gate gesloten” onder mijn handen verandert in: “vertrokken”. Zoon 1 is op weg naar Kroatië voor een weekje vakantie. Er staat een stevige wind en hij heeft gauw last van wagenziekte, dus ik hoop maar dat hij geen knoflook heeft gegeten vandaag nu hij de hele reis met een mondkapje op in het vliegtuig moet zitten.

Lees “Grootheidswaanzin” verder
Share Button