Internationale vrouwendag

Een waterig zonnetje schijnt als we de wandelschoenen aantrekken en naar buiten stappen. De eerder door het slechte weer afgelaste carnavalsoptocht vindt vandaag alsnog plaats. Niet dat ik iets met carnaval heb, maar soms moet je gewoon iets voor een ander doen. Nu dus. De dochter en schoonzoon van de verkering leggen hun ziel en zaligheid in het bouwen van een optocht-waardige wagen. Kleine moeite om te gaan kijken en bovendien leuk om te zien waar alle tijd en moeite toe geleid heeft.

Lees “Internationale vrouwendag” verder
Share Button

Transgrenzeloos

Jaren geleden, toen ik nog in het datingcircuit zat, maakte ik digitaal kennis met een zeer communicatief vaardige man. We schreven, we appten, we belden en de afspraak volgde. Hij bleek een knappe maar fragiele persoon te zijn en mijn Fingerspitzengefühl werkte feilloos. Terwijl we een grote wandeling maakten door het bos, praatte hij de uren aan elkaar en kwam de aap uit de mouw. Hij was geboren als vrouw, getrouwd en weer gescheiden van een man in de veronderstelling lesbisch te zijn. Hij was inmiddels gebrouilleerd met de moeder van zijn via een donor gekregen jonge zoon.

Lees “Transgrenzeloos” verder
Share Button

Go, Pia!

Het is zondag en de regen klettert tegen de ramen. Binnen is het warm en gezellig. We rommelen wat in huis, de radio staat aan en brengt ons het laatste nieuws.

Het Coronavirus is -na het vuurwerkgedoe en de stikstofperikelen- ons nieuwe speerpunt. Wij mensen gedijen blijkbaar goed bij opgeklopte onderwerpen die door de media zodanig prominent voor het voetlicht worden gebracht dat we het nergens anders meer over kunnen hebben.

Lees “Go, Pia!” verder
Share Button

Pres(en)tatie

Het is dinsdagavond als ik de bovenzaal van een lokaal ontmoetingscentrum binnen treed. Er zitten twee heren die net wat jonger lijken dan ik. Ze staan op en schudden me vriendelijk de hand. De dame die haar tas aan het uitladen is, is de docente. Ik heb al even met haar gemaild, maar heb haar nog nooit ontmoet. Ook wij begroeten elkaar.

Lees “Pres(en)tatie” verder
Share Button

De geste van Bruno

De volgende staking in het onderwijs is inmiddels aangekondigd. Twee dagen achter elkaar, maar liefst. Ik moet ervan zuchten. Ik ben stakingsmoe geworden. Het onderwijzend personeel, de zorg, de boeren, de bouwsector, het grondpersoneel van de luchthavens, je kunt het zo gek niet bedenken of het werk wordt weer ergens neergelegd. En hoewel de strijdpunten vaak valide zijn, betrap ik mezelf op een zekere verzadiging: oh, er wordt weer gestaakt. Duh! En dóór.

Lees “De geste van Bruno” verder
Share Button

Eat, sleep, rave, repeat!

Het is zaterdagmiddag, als we na een grote wandelronde het bejaardenhuis in lopen waar zijn moeder woont. De gezamenlijke ruimte beneden oogt vriendelijk en in kerstsfeer. De tafels zijn gedekt en er staan kerststukjes op tafel. Het personeel loopt er rond in vrijetijdskleding en begroet ons vriendelijk bij binnenkomst. Zijn moeder zit aan een tafel met haar vaste tafel-maatje. Ze ziet pas dat wij het zijn als we ter hoogte van haar tafel zijn. We begroeten elkaar.

Lees “Eat, sleep, rave, repeat!” verder
Share Button

Einde van een decennium

Het is tweede kerstdag, als ik -voordat zijn (klein-)kinderen straks komen- de laptop open klik in het huis van mijn lief. De kerstboom brandt, een bos bloemen op tafel bloeit weelderig. De top 2000 klinkt, een geurend kopje koffie staat naast me op tafel. Het water van de douche, waar hij onder staat, klettert op de badkamervloer, terwijl hij mee fluit met de radio. Ik tel mijn zegeningen.

Lees “Einde van een decennium” verder
Share Button

K(n)apper

Bij ons is het de omgekeerde wereld. De verkering gaat iedere paar weken naar de kapper, sterker nog, hij heeft er zelfs een serieus abonnement afgesloten. Als hij terugkomt vóór de afgesproken datum betaalt hij slechts een tientje. Klinkt schappelijk, zeker in het geval van mijn lief, waar vierenhalve haar bijgepunt moet worden en de rest met gel opgeleukt kan worden.

Lees “K(n)apper” verder
Share Button

Filantropische rolmops

Ze zit tegenover me en zucht. “Jij hebt het al een stuk makkelijker Wen”, zegt ze, terwijl ze haar professioneel gemanicuurde nagels bestudeert. Ze zijn diepgroen, in voorbereiding op de kersttijd. Ik zie donkere kringen onder haar ogen. “Oh ja?”, vraag ik haar en ik luister. “Ja. Ik heb drie jonge kinderen. Een man die veel weg is voor zijn werk. In mijn vrije tijd race ik me rot tussen al die clubjes, feestjes en sport”. Ik knik. Die tijd heb ik ook gehad, dat ik op zaterdagmorgen om acht uur bij het voetbalveld stond te blauwbekken omdat we ergens in Timboektoe waren ingeroosterd. Nooit begrepen waarom we het niet gewoon lekker klein en dichtbij konden houden met die kabouters, maar ik was blijkbaar de enige die zich dat afvroeg.

Lees “Filantropische rolmops” verder
Share Button

Stik-stof

Ze neemt de telefoon aan, op de achtergrond hoor ik diverse stemmen. “Stoor ik?”, vraag ik haar, zoals ik dat altijd doe als ik op een door mij gekozen tijdstip bel. “Nee hoor”, zegt ze: “ik zet even de televisie wat zachter”. Ze vindt het alleen zijn moeilijk. Vooral de weekeinden vindt ze tergend lang duren. “Ik spreek niemand op een dag als deze. Het is zo oorverdovend stil!”, zegt ze en ik slik.

Lees “Stik-stof” verder
Share Button